Ik zag tot mijn schrik dat het al bijna een half jaar geleden is dat ik voor het laatst een berichtje geschreven heb. Dat is wat mij betreft alleen maar een goed teken.

Vanaf augustus heb ik mijn gewone uren op mijn werk weer opgepakt. Privé werd ik nogal opgeslokt door een arbeidsconflict van mijn partner met een werkgever. Dat heeft uiteindelijk tot een rechtzaak geleid. Maar, daar is deze site niet voor. Het heeft wel de nodige spanning met zich meegebracht. En daar hadden we nu net geen behoefte meer aan, na de belevenissen van vorig jaar, met mijn ziek-zijn enzo. Nu, in januari ligt dat al weer ver achter ons en we gaan nu weer met frisse moed de toekomst tegemoet. Maar het is wel één van de redenen geweest, dat ik niet meer zo vaak achter de pc kroop om mijn eigen verhaal up te daten (…??, rare zin…).

Sinds augustus eindelijk weer volledig aan het werk. Het was niet altijd even gemakkelijk. Ben nog veel moe. Nog steeds. En de pijn in mijn arm maakte het ook niet gemakkelijker. De pijn wordt nu behandeld bij een chiropractor. Ik moet eerlijk bekennen dat het na één enkele behandeling toch al wat beter voelt. Via een ergotherapeut heb ik wat kleine aanpassingen kunnen regelen. Zo heb ik thuis nu een kaasschaaf en messen met een haakse handgreep. Daar hoef je niet zoveel kracht op te zetten en is simpeler te gebruiken. Voor mijn pen(nen) heb ik driehoekvormige rubbergreepjes, die kun je over de pen heenschuiven, zodat hij wat dikker is. Met een verminderde motoriek is dat wel heel handig. Verder heb ik sinds een week een andere bureaustoel op mijn werk. Die is op ongeveer 80.000 verschillende manieren in te stellen. Dat is wel een beetje overdreven, maar er zitten veel mogelijkheden op. Nog net geen slaapstand, maar verder……perfect!!

In oktober ben ik voor controle terug geweest naar de neurochirurg. Hij is zeer tevreden en ik hoef wat hem betreft niet terug te komen. De verdere behandeling is overgedragen aan de neuroloog in het ziekenhuis in mijn woonplaats. Daar is 27 december weer een controle MRI gemaakt. Omdat het een hele rustige dag was in het ziekenhuis, mocht ik meteen door naar de poli om de uitslag te bekijken. Samen met de neuroloog heb ik de beelden bekeken en ze zagen er goed uit. Je kunt nog wel zien waar de tumor heeft gezeten. Er is duidelijk een deuk in mijn hersenen te zien, tussen mijn schedel en hersenen. Ook zit er veel littekenweefsel, maar dat kan verder geen kwaad. Het was wel grappig om de beelden zo snel te kunnen bekijken. Een half uur na de scan zag ik de beelden al op de monitor van de neuroloog. Service toch? En dat voor zo’n klein ziekenhuis. Misschien juist wel daarom.

Waar ik nu ook wel eens tegenaan loop, is dat mijn geheugen me af en toe in de steek laat. Vooral als ik het druk heb en iemand verteld me iets in het voorbij gaan, dan neem ik het niet op. Ik vang dat op door echt consequent alles op te schrijven. Thuis en vooral op mijn werk. Voor de operatie zat alles gewoon in mijn hoofd wat er besproken werd. Nu maak ik aantekeningen en als ik die een week later weer tegenkom, dan kijk ik er soms naar zo van: heb ik dat geschreven? Het is wel mijn handschrift, maar het komt me absoluut niet bekend voor. Dat is soms nog wel eens een vreemde gewaarwording. En ik maak veel typefouten. En dat ondervang ik weer door alles wat ik schrijf over te lezen en te corrigeren.

Verder vind ik dat het heel goed gaat. Als je vantevoren niet weet hoe je uit een operatie zal komen en daar ook geen garantie voor gegeven kan worden, dan vind ik dat ik niet mag klagen. De neurochirurg zei voor de operatie dat ik kans had dat ik in een rolstoel zou belanden of dat ik helemaal geen klachten zou hebben en alles ertussen in. Dat was de vage garantie die hij me gaf. Nu op dit moment heb ik voor mijn gevoel het plafond van mijn herstel bereikt. De klachten die ik nu heb zijn de verminderde motoriek rechts, met als gevolg de heftige overbelasting en mijn geheugen wat me zo nu en dan in de steek laat en af en toe wat evenwichtsproblemen, vooral als ik een scherpe bocht naar links moet draaien op de fiets. Dan stap ik af en toe nog wel eens af. Ach, mijn omgeving kan het gemakkelijk aan, waarom zou ik dan moeilijk doen? Ik loop, maak muziek, rij weer in de auto, werk, ben ontzettend gelukkig in mijn relatie en met mijn kinderen. En de dingen die ik niet meer kan? Gewone klarinet spelen….die is vervangen door de basklarinet, aquarel schilderen….nu maak ik wenskaarten, motorrijden…….de auto is warmer. Ik ben gewoon weer gezond.