Op het moment dat ik nu achter mijn pc zit is het precies 1 jaar geleden dat alles begonnen is. Rond deze tijd lag ik een jaar geleden in mijn bed en kreeg een epilepstisch insult. Gelukkig was mijn dochter thuis en heeft meteen 112 gebeld omdat ik niet meer kon praten en lopen. Nu ben ik alleen thuis en heb net een anonieme reactie op mijn verhaal gelezen. Ik vind het nog steeds fijn dat mensen reageren. Zo heb ik een poosje geleden een regelmatig contact gehad met E.D., maar hij stopte jammer genoeg met terug mailen. Ben toch benieuwd hoe het nu met hem is. Hij zou in juni te horen krijgen of de bestraling aangeslagen had. Misschien toch nog maar even mailen.

Vannacht ben ik alleen. Marloes is bij papa en Harm is in zijn eigen huis. We hebben er vandaag nog wel een paar grapjes over gemaakt: Harm zou zorgen dat de telefoon naast mijn bed zou liggen met 112 ingeprogammeerd, zodat ik alleen maar op de herhaaltoets zou hoeven te drukken. De ambulance zou hij alvast bestellen, zodat die stand-by voor mij zou staan vannacht. De humor viert nog steeds hoogtij, maar toch voel ik mij een beetje raar. Zo van: 1 jaar geleden. Wanneer begin ik weer met mijn oude leventje? Misschien komt dat nooit weer. Ik heb in mijn eentje maar even een "feestje" gebouwd en een goed glas wijn gedronken op deze "verjaardag". Ben toch zonder medicijnen, dus het kan/mag weer. Het positieve van de laatste weken is, dat ik deze week weer voor het eerst mijn eigen uren heb gewerkt, 2½ dag. Ook mocht ik me vandaag, als het goed voelde, voor 75% beter melden. Dat heb ik vanmiddag gedaan. Het is jammer dat er 1 collega is die niet snapt waarom het nu "opeens" beter met me gaat. Daar trek ik me niets van aan. Er zijn er genoeg die ontzettend met me mee leven, nog steeds. Vanaf volgende week heb ik 4 weken vakantie en na de vakantie mag ik me, als het goed blijft gaan, 100% beter melden. Hiep hoi!

Mijn web log is sinds oktober door bijna 3000 mensen bezocht. Ik heb er veel aan gehad. Al was het alleen maar om de dingen op een rijtje te krijgen. Ik krijg ook nog steeds veel reacties, van bekenden, maar ook van mensen die ik niet ken. Ik merk aan de reacties dat er ook mensen zijn die het allemaal heel herkenbaar vinden. Leuk dat ze de moeite nemen om te reageren. Daarom wilde ik ook nog even een reactie terug geven aan degene die vanavond anoniem reageerde: ik moet ook volgend jaar weer gekeurd worden door de neuroloog, dan na 3 jaar nog een keer en na 5 jaar nog een keer. Dan krijg ik mijn definfitieve goedkeuring (hoop ik). Ik vind het een hele kromme situatie. Je bent ziek geworden en moet heel veel moeite doen en geld betalen om je rijbewijs terug te krijgen, maar iemand die moedwillig een stuk in zijn kraag drinkt en achter het stuur gaat zitten en zo zijn rijbewijs kwijt raakt, krijgt hem zo, zonder pardon terug. Ik zei laatst nog dat het me maar 1 insult gekost heeft om mijn rijbewijs kwijt te raken en het heeft me al ruim € 100,- gekost om hem terug te krijgen. Dat is de overheid.

Nou, toch maar naar bed nu. Het zal vast beter gaan vannacht dan een jaar geleden. Ik meld me wel weer. Welterusten allemaal……….