Ik zag tot mijn schrik dat het al bijna een half jaar geleden is dat ik voor het laatst een berichtje geschreven heb. Dat is wat mij betreft alleen maar een goed teken.

Vanaf augustus heb ik mijn gewone uren op mijn werk weer opgepakt. Privé werd ik nogal opgeslokt door een arbeidsconflict van mijn partner met een werkgever. Dat heeft uiteindelijk tot een rechtzaak geleid. Maar, daar is deze site niet voor. Het heeft wel de nodige spanning met zich meegebracht. En daar hadden we nu net geen behoefte meer aan, na de belevenissen van vorig jaar, met mijn ziek-zijn enzo. Nu, in januari ligt dat al weer ver achter ons en we gaan nu weer met frisse moed de toekomst tegemoet. Maar het is wel één van de redenen geweest, dat ik niet meer zo vaak achter de pc kroop om mijn eigen verhaal up te daten (…??, rare zin…).

Sinds augustus eindelijk weer volledig aan het werk. Het was niet altijd even gemakkelijk. Ben nog veel moe. Nog steeds. En de pijn in mijn arm maakte het ook niet gemakkelijker. De pijn wordt nu behandeld bij een chiropractor. Ik moet eerlijk bekennen dat het na één enkele behandeling toch al wat beter voelt. Via een ergotherapeut heb ik wat kleine aanpassingen kunnen regelen. Zo heb ik thuis nu een kaasschaaf en messen met een haakse handgreep. Daar hoef je niet zoveel kracht op te zetten en is simpeler te gebruiken. Voor mijn pen(nen) heb ik driehoekvormige rubbergreepjes, die kun je over de pen heenschuiven, zodat hij wat dikker is. Met een verminderde motoriek is dat wel heel handig. Verder heb ik sinds een week een andere bureaustoel op mijn werk. Die is op ongeveer 80.000 verschillende manieren in te stellen. Dat is wel een beetje overdreven, maar er zitten veel mogelijkheden op. Nog net geen slaapstand, maar verder……perfect!!

In oktober ben ik voor controle terug geweest naar de neurochirurg. Hij is zeer tevreden en ik hoef wat hem betreft niet terug te komen. De verdere behandeling is overgedragen aan de neuroloog in het ziekenhuis in mijn woonplaats. Daar is 27 december weer een controle MRI gemaakt. Omdat het een hele rustige dag was in het ziekenhuis, mocht ik meteen door naar de poli om de uitslag te bekijken. Samen met de neuroloog heb ik de beelden bekeken en ze zagen er goed uit. Je kunt nog wel zien waar de tumor heeft gezeten. Er is duidelijk een deuk in mijn hersenen te zien, tussen mijn schedel en hersenen. Ook zit er veel littekenweefsel, maar dat kan verder geen kwaad. Het was wel grappig om de beelden zo snel te kunnen bekijken. Een half uur na de scan zag ik de beelden al op de monitor van de neuroloog. Service toch? En dat voor zo’n klein ziekenhuis. Misschien juist wel daarom.

Waar ik nu ook wel eens tegenaan loop, is dat mijn geheugen me af en toe in de steek laat. Vooral als ik het druk heb en iemand verteld me iets in het voorbij gaan, dan neem ik het niet op. Ik vang dat op door echt consequent alles op te schrijven. Thuis en vooral op mijn werk. Voor de operatie zat alles gewoon in mijn hoofd wat er besproken werd. Nu maak ik aantekeningen en als ik die een week later weer tegenkom, dan kijk ik er soms naar zo van: heb ik dat geschreven? Het is wel mijn handschrift, maar het komt me absoluut niet bekend voor. Dat is soms nog wel eens een vreemde gewaarwording. En ik maak veel typefouten. En dat ondervang ik weer door alles wat ik schrijf over te lezen en te corrigeren.

Verder vind ik dat het heel goed gaat. Als je vantevoren niet weet hoe je uit een operatie zal komen en daar ook geen garantie voor gegeven kan worden, dan vind ik dat ik niet mag klagen. De neurochirurg zei voor de operatie dat ik kans had dat ik in een rolstoel zou belanden of dat ik helemaal geen klachten zou hebben en alles ertussen in. Dat was de vage garantie die hij me gaf. Nu op dit moment heb ik voor mijn gevoel het plafond van mijn herstel bereikt. De klachten die ik nu heb zijn de verminderde motoriek rechts, met als gevolg de heftige overbelasting en mijn geheugen wat me zo nu en dan in de steek laat en af en toe wat evenwichtsproblemen, vooral als ik een scherpe bocht naar links moet draaien op de fiets. Dan stap ik af en toe nog wel eens af. Ach, mijn omgeving kan het gemakkelijk aan, waarom zou ik dan moeilijk doen? Ik loop, maak muziek, rij weer in de auto, werk, ben ontzettend gelukkig in mijn relatie en met mijn kinderen. En de dingen die ik niet meer kan? Gewone klarinet spelen….die is vervangen door de basklarinet, aquarel schilderen….nu maak ik wenskaarten, motorrijden…….de auto is warmer. Ik ben gewoon weer gezond.

Het is al weer een poosje geleden dat ik een update heb geschreven. Er is ook niet zoveel schokkends te melden. Ik heb mijn "eerste verjaardag" goed doorstaan. Verder heb ik in juli de hele maand vakantie gehad. Het weer was slecht. Ik troost me maar met de gedachte dat meer Nederlanders daar last van hebben gehad.

Verder gaat het nogal op en neer met de pijn in mijn arm. De ene keer functioneer ik redelijk tot goed en de andere keer gaat het gewoon helemaal niet. Ik kan niet zeggen dat het nu met mijn werk te maken heeft. Als ik een weekje gewerkt heb, ben ik daarna een weekje vrij. Ik kan bv heel goed werken in de ene week en als ik dan een week thuis ben, kan het zomaar ineens heel fout gaan. Er is geen peil op te trekken. Vandaar dat de fysiotherapeut en ik besloten hebben te stoppen met de behandeling en een ergotherapeut in te schakelen. Misschien dat die uitkomst kan brengen.

Mijn rijbewijs heb ik nog steeds niet terug. Vorige week kreeg ik een brief van het CBR. Ik stond bijna te dansen in de gang toen ik hem uit de brievenbus viste. Ik dacht dat dat de melding zou zijn dat ik weer mocht gaan rijden. Helaas, toen ik de brief vluchtig doorlas stond daar een oproep in om een rijtest te ondergaan. Toen ik belde en om nadere informatie vroeg, bleek de medisch adviseur van het CBR twijfels te hebben over het functioneren van mijn rechterhand…. De neuroloog had geen twijfels, maar de pief van het CBR wel. Belachelijk gewoon!! Dus, 24 september om 8.30 mag ik me bij het examencentrum melden om een rijtest te doen. Het mag in een lesauto (extra kosten) maar ik mag ook met mijn eigen auto komen (dan is het gratis).

Op het moment dat ik nu achter mijn pc zit is het precies 1 jaar geleden dat alles begonnen is. Rond deze tijd lag ik een jaar geleden in mijn bed en kreeg een epilepstisch insult. Gelukkig was mijn dochter thuis en heeft meteen 112 gebeld omdat ik niet meer kon praten en lopen. Nu ben ik alleen thuis en heb net een anonieme reactie op mijn verhaal gelezen. Ik vind het nog steeds fijn dat mensen reageren. Zo heb ik een poosje geleden een regelmatig contact gehad met E.D., maar hij stopte jammer genoeg met terug mailen. Ben toch benieuwd hoe het nu met hem is. Hij zou in juni te horen krijgen of de bestraling aangeslagen had. Misschien toch nog maar even mailen.

Vannacht ben ik alleen. Marloes is bij papa en Harm is in zijn eigen huis. We hebben er vandaag nog wel een paar grapjes over gemaakt: Harm zou zorgen dat de telefoon naast mijn bed zou liggen met 112 ingeprogammeerd, zodat ik alleen maar op de herhaaltoets zou hoeven te drukken. De ambulance zou hij alvast bestellen, zodat die stand-by voor mij zou staan vannacht. De humor viert nog steeds hoogtij, maar toch voel ik mij een beetje raar. Zo van: 1 jaar geleden. Wanneer begin ik weer met mijn oude leventje? Misschien komt dat nooit weer. Ik heb in mijn eentje maar even een "feestje" gebouwd en een goed glas wijn gedronken op deze "verjaardag". Ben toch zonder medicijnen, dus het kan/mag weer. Het positieve van de laatste weken is, dat ik deze week weer voor het eerst mijn eigen uren heb gewerkt, 2½ dag. Ook mocht ik me vandaag, als het goed voelde, voor 75% beter melden. Dat heb ik vanmiddag gedaan. Het is jammer dat er 1 collega is die niet snapt waarom het nu "opeens" beter met me gaat. Daar trek ik me niets van aan. Er zijn er genoeg die ontzettend met me mee leven, nog steeds. Vanaf volgende week heb ik 4 weken vakantie en na de vakantie mag ik me, als het goed blijft gaan, 100% beter melden. Hiep hoi!

Mijn web log is sinds oktober door bijna 3000 mensen bezocht. Ik heb er veel aan gehad. Al was het alleen maar om de dingen op een rijtje te krijgen. Ik krijg ook nog steeds veel reacties, van bekenden, maar ook van mensen die ik niet ken. Ik merk aan de reacties dat er ook mensen zijn die het allemaal heel herkenbaar vinden. Leuk dat ze de moeite nemen om te reageren. Daarom wilde ik ook nog even een reactie terug geven aan degene die vanavond anoniem reageerde: ik moet ook volgend jaar weer gekeurd worden door de neuroloog, dan na 3 jaar nog een keer en na 5 jaar nog een keer. Dan krijg ik mijn definfitieve goedkeuring (hoop ik). Ik vind het een hele kromme situatie. Je bent ziek geworden en moet heel veel moeite doen en geld betalen om je rijbewijs terug te krijgen, maar iemand die moedwillig een stuk in zijn kraag drinkt en achter het stuur gaat zitten en zo zijn rijbewijs kwijt raakt, krijgt hem zo, zonder pardon terug. Ik zei laatst nog dat het me maar 1 insult gekost heeft om mijn rijbewijs kwijt te raken en het heeft me al ruim € 100,- gekost om hem terug te krijgen. Dat is de overheid.

Nou, toch maar naar bed nu. Het zal vast beter gaan vannacht dan een jaar geleden. Ik meld me wel weer. Welterusten allemaal……….

Op dit moment nadert de eerste verjaardag van mijn ziekte met rasse schreden. Het weer is net zo lekker als in de tijd die ik in het ziekenhuis door moest brengen. Ik heb een beetje het gevoel, dat ik extra zomerweer heb gekregen, om de tijd goed te maken dat ik niet buiten kon zijn.

Op 29 juni 2006 werd ik ‘s nachts opgenomen. In de maanden erna heb ik hard gewerkt aan mijn herstel. Met veel ups en downs. Veel afwachten hoe het na een terugslag weer verder zou gaan. En terugslagen zijn er geweest. Ontsteking, medicijnvergiftiging, nieuwe medicatie, motoriek die niet voldoende terug is gekomen, overbelasting, noem maar op. Op dit moment gaat het redelijk goed met mijn arm. Ik begin voorzichtig te geloven dat de overbelastingsklachten bijna over zijn. Met dank aan mijn fysiotherapeute I.B. Het gaat steeds beter met me. Na het stoppen met de medicijnen voel ik me toch nog weer steeds helderder worden. In het verleden had ik nog wel eens dat ik struikelde over een woord of ergens midden in een zin die ik uit wilde spreken bleef hangen. Niet iedereen heeft dat echt gemerkt. Zelf voel je wel dat je niet vlekkeloos spreekt. Mijn vader zei het gelijk toen ik het er over had dat het praten me nu ook beter afgaat. Hij had het dus wel gemerkt. Nu is het veel minder. Alleen als ik moe ben heb ik nog wel eens problemen met concentratie en dus ook af en toe met praten. Maar dat is zo minimaal, dat het me niet echt stoort. Het hoort nu een beetje bij me. Ook kan ik soms mijn eigen beroep niet in één keer uitspreken; ad-mini-stratief mmmedewerker, zoiets krijg je dan. Ik lach er maar wat om.

Vandaag heb ik de herkeuring gehad bij een neuroloog in een ander ziekenhuis, voor het terugkrijgen van mijn rijbewijs. Ik had wel een beetje een nare bijsmaak bij de procedure. Zoals ik vandaag ook al tegen een vriendin zei: je hebt maar 1 insult nodig om je rijbewijs een jaar kwijt te zijn, maar het heeft me al meer dan € 100,- gekost om hem terug te krijgen: een formulier "eigen verklaring" voor het CBR € 21,50 en een medische keuring van 5 minuten (hooguit) door de neuroloog € 83,50!!!!  Ik zou er niet verbaasd van staan te kijken als ik ook nog eens een bedrag aan administratiekosten moet betalen om de melding van de rijontzegging op te heffen. Ping, kassa! Maar…als het een beetje vlot gaat mag ik binnenkort zelf weer in mijn Kevertje rondscheuren! Over een jaar moet ik opnieuw gekeurd worden, daarna na drie jaar nog een keer, over 5 jaar nog eens en dan is de rijontzegging weer voor onbepaalde tijd opgeheven. Wat een toestand. Dat dat zo lang moet duren….het zal wel ergens goed voor zijn.

Over 17 dagen eerst maar eens een 1e verjaardagje vieren en weer vooruit kijken naar de dingen die gaan komen. Controles in Groningen bij prof. Staal en in mijn eigen woonplaats bij de neuroloog. Er zal wel weer een MRI aan te pas komen, maar wen ik al aardig aan. Ik kon me de laatste keer aardig afsluiten van het lawaai van het apparaat en lekker ontspannen op mijn rug de tijd "uitliggen". We zien wel weer, we wachten maar weer af.

In de afgelopen drie weken is mijn arm enigszins verbeterd. De pijn is er nog wel, maar minder. Als de pijn weer te erg opspeelt omdat ik teveel doe, draag ik mijn arm in een zgn. sling (een mitella, maar dan in een vorm van een band) en dat helpt ook. Ik ben er dan bewuster van dat ik mijn rechterarm niet gebruiken moet. Ik heb twaalf fysiotherapiebehandelingen gehad en het resultaat is redelijk goed. Vanmiddag krijg ik voor het eerst oefeningen in de fitnesszaal om de belastbaarheid van mijn onderarmspier te vergroten. Dat moet als resultaat opleveren, dat de onderarmspier niet weer zo overbelast raakt, met alle vervelende gevolgen van dien.

Sinds gisteren ben ik zonder medicijnen!! Eindelijk, na bijna een jaar anti-epileptica te hebben geslikt. En dat naar aanleiding van 1 insult…..en een hersenoperatie. Hoe is dat gekomen? Ik had al een tijd het idee dat ik tegen een fikse blaasontsteking aanhing. Kon steeds vaker naar de wc lopen en er kwam steeds minder. Ik heb urine ingeleverd bij de huisarts en daar was niets in te zien. Met de mededeling "even aanzien en afwachten" werd ik weer naar huis gestuurd. Nu heb ik in het afgelopen jaar de term "even afwachten" iets te vaak gehoord. De maandag in de meivakantie was het helemaal raak. Ik voelde dat ik vocht vast ging houden en plassen kon ik niet meer. Ook had ik langzamerhand een drukkend gevoel in mijn rechternier. Ik was bij Harm en die had het nogal druk met de afbraak van het woonschip (dat is weer een heel ander verhaal). Ik moest ‘s morgens een nieuwe verpakking Keppra aanbreken en besloot me eens te gaan verdiepen in de bijsluiter, met name in de bijverschijnselen. Er stond duidelijk vermeld, dat als je nierproblemen kreeg, dat de dosis aagepast moest worden……. Ok! Met de ervaringen nog vers in het geheugen over diverse bijwerkingen die ik in het afgelopen jaar gehad heb, besloot ik zonder overleg met de huisarts of neuroloog zelf de dosering te verlagen. Maar wel in overleg met Harm. Als hij het vervelend had gevonden dat ik geen overleg zou hebben met een arts, had ik eerst mijn  huisarts ingelicht of een afspraak gemaakt met zijn huisarts. Drie maanden geleden mocht ik 1 pil verminderen en het leek me nu geen kwaad te kunnen nog een stapje terug te doen. Dus: weer een pil per keer laten staan. Twee dagen later kwam mijn "gezeik" weer aardig op gang. De druk in mijn nier nam af en ik besloot na de meivakantie, toen ik weer thuis was, toch de neuroloog maar even te bellen. Gewoon om hem even op de hoogte te stellen. Tijdens dat gesprek vroeg hij hoeveel ik nu nog slikte. Dat was dus 2x per dag 250 mg. Dat vond hij een dusdanig lage dosis dat ik die deze week mocht laten staan. Ik heb dus vanaf donderdag maar 1x per dag geslikt en sinds gisteren helemaal niet meer. Vanaf morgen moet het eventuele effect merkbaar zijn! Want: 3 dagen na de eerste pil die ik mocht laten staan, trok mijn tong rechter, 2 dagen na de tweede plaste ik weer redelijk normaal, sinds dit weekend gaat het weer helemaal goed (met 1 pil per dag, = 250 mg per dag), dus ik ben benieuwd wat ik morgen nog voor effect merk.

Morgen moet ik ook weer naar de bedrijfsarts. Ik ben benieuwd wat zij heeft te melden over mijn ziek zijn. Mag ik weer langzaam gaan werken? Moet ik alsnog naar een revalidatie-arts en/of een ergo-therapeut? Dat laatste lijkt me wel een goede optie. Laten ze maar kijken of ik mijn motoriek door training weer kan verbeteren of door ergonomische aanpassingen te doen wat beter kan functioneren. Ik was vanmorgen even op kantoor om een invalster de weg te wijzen, maar ik heb er ook wel zelf weer zin in om te werken. Maar als de boel weer pijnlijker wordt is het nog geen goed idee. Daarom stop ik nu ook weer even met typen en ga maar even zitten lezen. Met brace om. En eventueel vanmiddag maar weer met sling………….

Vanmorgen weer een bezoekje gebracht aan de bedrijfsarts. Ze had geen leuk nieuws voor me. Omdat het met mijn arm niet echt opschiet en omdat ik eigenlijk de laatste week meer pijn krijg vanwege de overbelasting, mag ik voorlopig niet meer aan het werk.

Ze heeft me 3 weken totale rust opgelegd. Af en toe mijn arm in een mitella en niets doen…. Vooral niet werken. Als dat niets oplevert, stuurt ze me over drie weken naar een revalidatie-arts. Eventueel in combinatie met ergotherapie. Ik baal als een stekker. Ik was net zo lekker weer aan het terugkomen. Vorige week een volle week gewerkt (voor mij 20 uur), natuurlijk met veel pijn aan het eind van de week, maar toch. En nu weer thuiszitten. Volgende week had ik sowieso vrij, vanwege de meivakantie, maar ik had er niet op gerekend dat dat drie weken zou moeten gaan duren.

Wie komt er koffie drinken?

Voordeel is dat ik me volledig kan gaan richten op mijn studie die ik net begonnen ben. Elk nadeel heb zijn voordeel….. (volgens een 60 jarige voetballer).

Zo, het is alweer een poosje geleden dat ik wat geschreven heb. Dat komt vooral omdat ik mijn rechterhand wat rust moest gunnen. Omdat ik de vorige keer ook ineens een telefoontje kreeg van iemand (W.P!!) dat ik nodig weer eens wat moest schrijven, ben ik toch maar even weer achter mijn peeceetje gekropen. Ik draag nu sinds twee weken een brace en wordt twee keer per week behandeld door de fysiotherapeut(e). Ik moet zeggen: het wordt er niet slechter op. Als ik mijn brace draag, dan is mijn pols lang niet zo dik. Als ik veel doe zonder brace, dan zie je dat hij weer begint op te zwellen. En door de massages heb ik minder last van vochtophoping in mijn onderarm.

Verder werk ik nog steeds maar 16 uur (van de 20 die ik zou moeten werken). Aan het eind van mijn werkweek merk ik dat het toch nog pijnlijk is in mijn arm. Toch weer teveel belast. Volgende week moet ik wel een normale week werken, 20 uur dus. Ik hoop dat het lukt. We gaan er in ieder geval voor. In de beginperiode dat ik de brace moest dragen, had ik er meer last van dan profijt. Schrijven met een ingepakte pols en een stuk aluminium in je hand is lastig. Het typen ging helemaal lastig. Maar, je past je snel aan. Met het typen gebruik ik nu het 6-vinger systeem: 4 vingers links en 2 rechts. Als ik veel moet schrijven op mijn werk, smokkel ik wel eens en gooi de brace in een hoek van mijn bureau. Het werken op een kantoor van een krant is niet echt bevordelijk om de brace schoon te houden. Elke week moet hij minimaal 1x in bad. Jammer dat zo’n ding niet in 1 nacht droog is. Dus loop ik vaak ‘s morgens met een vochtige brace.

Basklarinetspelen gaat nog steeds moeizaam. Eerste paasdag moesten we met het korps een kerkdienst begeleiden. Ik heb toen voor het eerst weer eens lekker gespeeld…mét brace. Het waren toch allemaal langzame stukken die we speelden, dus dat kon prima. Bij één stuk, dat iets sneller ging, heb ik snel even mijn brace afgedaan. En dan merk je toch hoeveel steun je er aan hebt. Het nadeel van het spelen met brace is dat je de basklarinet niet goed onder controle hebt, omdat je hem bijna niet vast kunt houden. Maar dat zal ook wel even wennen zijn.

Ik heb voor ik begon met schrijven nog even naar het aantal pageviews gekeken: ik ben de 2000 gepasseerd. En er zijn toch ook heel veel nieuwe bezoekers bij. Ik hoop dat er ook nog mensen bij zitten die eens een keer een reactie achter willen laten. Je hoeft echt niet bij mijn vrienden- of familiekring te horen om te reageren.

Vandaag heb ik ook nog bezoek gehad van Ina, met wie ik een kamer deelde na de operatie in het ziekenhuis. Het was gezellig en ook maf om elkaar weer te zien. Toen we afscheid van elkaar namen in juli 2006, waren we allebei nog behoorlijk krukkig. Nu is er eigenlijk aan ons bijna niets meer te zien. Hoewel ik een brace draag en Ina moeilijk loopt na haar hernia operatie. Het mafste is eigenlijk dat Ina me eerst niet herkende toen ik haar van de bus haalde. Ze kent me natuurlijk alleen met een kaal geschoren hoofd en met bril, terwijl ik nu weer een volle bos haar heb en mijn lenzen weer draag! Ik vond het wel grappig!

We gaan weer het mooie weer tegemoet dit weekend en we hadden allebei iets van: daar hebben we zin in. Normaal heb je al zin in het eerste mooie zomerse weer na de winter, maar we hebben beide het gevoel dat we vorig jaar de zomer overgeslagen hebben. We lagen allebei tijdens de hittegolf van vorig jaar in het ziekenhuis en toen we weer een beetje op de been waren in augustus, was het mooie weer ook op. Maar, dit jaar gaan we het even weer inhalen! Op naar een mooie, lekker warme zomer!!!!!!!!!

De vorige keer dat ik bij de bedrijfsarts was, hadden we min of meer gehoopt dat vandaag de laatste keer zou zijn. Dus niet. Omdat ik nu onder behandeling ben bij de fysiotherapeut vanwege de overbelasting van mijn rechtervlerk, mag ik nog niet 100% aan het werk. Ze raadde me zelfs af om de 16 uur te blijven werken, die ik nu werk. Of ik moet voldoende pauzes tussendoor nemen. Ik zit 90% van de tijd alleen op kantoor, dus er stoort zich niemand aan me als ik even zit te niksen. Dat wordt veel fruit en paaseitjes eten en krant en tijdschriften lezen als de werkzaamheden het even toelaten. Jammer dan.

Ik heb wel het idee dat we steeds achter de feiten aanlopen. Als mijn medicijnen goed waren gecontroleerd, had ik de problemen niet gehad in september/oktober. Was mijn motoriek eerder aangepakt, dan was mijn vlerk niet overbelast geraakt. Het is niet anders. Ik heb nu met de bedrijfsarts afgesproken dat als de fysio behadelingen niet helpen, dat zij mij alsnog naar een revalidatie arts doorverwijst. Ik moet eind april terugkomen en dan maken we verdere afspraken.

Vandaag maandag 19 maart is een bijzondere dag. Lars is jarig! Gisteren was Alieke (zijn vriendin) jarig. Ze zijn resp. 20 en 19 jaar geworden. Woensdag ben ikzelf jarig. Ik vertel niet hoe oud ik word. Lekker puh! Ach, de ene keer voel ik me (veel) jonger, de andere keer (veel) ouder dan mijn eigen leeftijd. Leeftijd is maar relatief. Het is wel een week die altijd al in het teken van verjaardagen heeft gestaan. Eerst vierden we Lars’ en mijn verjaardag op zijn verjaardag samen. Nu, omdat hij nog bij mijn ex woont, vieren we het apart, maar ook samen. De familie van mijn ex komt bij hem thuis, mijn familie viert het hier op mijn verjaardag met hem. Moeder en zoon bijna samen jarig en dan kiest hij ook nog eens een vriendin die een dag voor hem aan jarig is. Hoe vind je elkaar!! (grapje!!). Tot zover de feestweek.

Vanmorgen heb ik mijn eerste behandeling gehad van de fysiotherapeut(e). Vorige week eerst een intake gesprek gehad. De huisarts had een golferselleboog geconstateerd. Maar daar twijfelde ikzelf al aan. Volgens mijn domme lekenverstand, kon ik het als volgt beredeneren: ik ben links geopereerd, bij het gedeelte dat o.a. de beweging in rechterhand aanstuurt. Daarbij is een motoriekstoring opgetreden. Het is grotendeels wel bijgetrokken in de loop van de afgelopen 9 maanden, maar niet 100%. Doordat ik nu bijna weer voor 110% aan het werk ben, thuis ook weer alles zelf doe en weer redelijk intensief klarinet speel om snel weer op het oude niveau te komen, belast ik mijn rechterhand meer dan hiervoor. Omdat mijn hand de motoriek mist en ik toch alles gewoon wil doen, wordt mijn hand overbelast. Dus mijn pols begint te protesteren en dik te worden. Daardoor begint mijn elleboog meer op te vangen, wordt ook dik en gaat pijn doen. Sinds 1,5 week trekt de pijn nu ook naar mijn schouder en schouderblad. Vooral met typen heb ik er nogal last van: ik beweeg met mijn vingers, wat ze eigenlijk niet zo goed aan kunnen, dus voel ik na een tijdje in mijn schouderblad trekken. Nu zwachtel ik regelmatig mijn pols in, zodat het meer steun geeft. Mijn pols is nu ook continu een keer zo dik als anders. Volgens de fysiotherapeut is dat een redelijke verklaring. Ze vond ook dat mijn elleboog ook dikker is. De kracht in mijn rechterhand is duidelijk minder en sinds gisteren heb ik ook kussentjes op mijn hand bij de knokkels op mijn hand. Ze is vanmorgen begonnen om mjn onderarmspier te masseren, zodat het vocht afgevoerd wordt. Daarnaast krijg ik straks oefeningen om mijn motoriek te stimuleren en eventueel een spalk om mijn pols te ondersteunen. Eigenlijk heb ik het gevoel dat dat al maanden eerder had moeten gebeuren. Voordat ik alles weer op zou gaan pakken, zodat mijn arm "voorbereid" zou zijn op de bewegingen. Misschien had het ook geen nut gehad. Je weet het niet.

Morgenvroeg moet ik weer naar de bedrijfsarts. Hopelijk de laatste keer. Ik moet nog vier uur extra per week werken, voordat ik weer op de volle 100% (= 20 uur) zit. Wat betreft de naweeën van de operatie, vind ik dat ik dat ik dat wel weer aankan. Wat betreft de overbelasting van mijn arm, twijfel ik of het verstandig zou zijn. Maar ach, de laatste vier uurtjes, dat maakt volgens mij ook niets meer uit. Het zou beter zijn als weer helemaal de ziektewet in zou gaan om mijn arm rust te gunnen. Maar ja, eigenwijs he? Als ik thuis zit ga ik toch ook weer dingen doen, die ik eigenlijk beter niet zou kunnen doen (tuin werken zoals vorige week donderdag bv.) en dan heb ik nog geen rust. Misschien moeten ze mijn arm gewoon ingipsen. Dan moet ik hem wel rust geven. Voorlopig eerst maar twee fysiotherapiebehandelingen per week. Daarna zien we wel weer verder. Zoals iemand, waar ik naar aanleiding van deze site mee mail en die ook hetzelde heeft meegemaakt, opmerkte: we leren wel wachten in deze periode. Inderdaad: we wachten wel weer af hoe het af gaat lopen en wachten weer op het volgende wat zich openbaart als gevolg van de operatie.

Na een behoorlijk lange tijd van pijnlijden in mijn rechterarm, zit ik nu te wachten op de oproep van de fysiotherapeut. Er is een wachtlijst van 2 weken, waarvan er nu plm 1,5 om is. Ben behoorlijk zat van al dat gedonder. Steeds is er weer een lichtpuntje en dan val je weer een stuk achteruit. Kan eigenlijk niks met mijn rechtervlerk. Typen is pijnlijk. Voel ik wat minder, dan sla ik bv aan het stofzuigen. Daarna niks meer, want het doet weer pijn. Doordat ik links meer ga doen, doet die kant ook meer pijn. Ik ben zo ontzettend rechts, dat ik links eigenlijk ook helemaal niets kan. Ik heb me voor vorige week woensdamiddag weer ziek gemeld met het idee dat het na een week rust wel wat beter zou gaan. Dus niet. De diclofenac is op en ik heb nog steeds pijn. Uit de verwijsbrief van de huisarts begreep ik dat ook de motoriek rechts aangepakt moet worden. Eindelijk gaat daar ook iets aan gebeuren. Eerst maar eens zien dat ik van de pijn afkom.

Vanmiddag begin ik weer met een nieuwe werkweek. Zien hoe het gaat. Hoe lang ik het vol hou. Ben er behoorlijk zat van. Ben 21 maart jarig. Vorig jaar had ik nog het gevoel dat het komende jaar geweldig zou worden. Nieuwe relatie, mijn kinderen weer redelijk in hun normale doen, maar nu? Achteraf bekeken is het niet zo’n heel slechte periode geweest, maar ik het toch liever niet gehad allemaal. Maar, het kan erger, dat weet ik ook wel. Maar ik wil weer gewoon naar mijn werk, zonder gedoe en gezeur. Ik wil mijn hobby’s normaal uitvoeren, ik wil weer zelf autorijden, in plaats van afhankelijk te zijn van taxi-plus en Valys. Overigens hele goede regelingen hoor, maar in mijn ogen is het nog steeds iets voor ouden van dagen en niet voor mij.